Α σα παρχαροκέφαλα συρίζω και διαβαίνω άμον εσέν την έμορφο αρ πως θα 'πιδαβαίνω

Αβούτο αράτσ κι ίνεται α χτίζω δυο οτάδας σ’ ένα α βάλω τα τέρτια μ’ και σ’ άλλο τα σεβτάδας

Αβούτο αράτς κι ίνεται α χτίζω μαστορείο να πουλώ βέτρια και πεσκούς αδά παν σο χωρίον

Αγάπα κορ' αγάπα κόρ' κι ας λένε επεντρόπ'ς εν αγάπα και μ' εντρέπεσαι η εγάπ' πα για τ' ανθρώπ'ς εν

Αγάπα κορ' μ' εντρέπεσαι και φόβον μη φοάσαι εσέν που εχ' τη σκύλ' ο γιον ας κάθεται κι οριάει σε

Αγρόμηλον εφύτεψα τα μήλα θε είναι στίπα γιατ' εσέν στομα κ' ένοιξα και κάναν τιδέν κ' είπα

Αδά ραχίν ακεί ραχίν ση μέσ’ έν τα παχτσάδας άμον εσέν κ’ ευρίεται σ’ ολα τα μαχαλάδας

Αδά ραχίν ακεί ραχίν ση μέσ’ εν χαμαιλέτε α ρούζω και φουρκίουμαι τη μάνα μ’ δεν μη λέτε

Αναθέμα σε Καυκάσκιοϊ εσέν και τα γιαζία σ’ενθύμιον εφέκα σεν τεμά τα τραγωδίας

Ανάθεμα ανάθεμα εγώ αοίκον ζήση καλλίον με τα χέροπα σ' άνοιξον το ταφίς ιμ

Ανάθεμά σε κάρδια μ' καρδιά μ' ανάθεμά σε και με τατό το νούνιγμαν γερέν θα φέρ'ς και χάσαι

Ανάθεμά σε κεμεντζέ ντο καλατσεύ'ς και λέ'εις με εσύ αναμέν'ς το θάνατο μ' να κάθεσαι και κλαί'εις με

Ανάθεμά σε σκύλ' κουτάβ' εσέν και την εγάπης την κουκούλα μ' ενέσπαλα αφκά κι α σ'ο κρεβάτι σ'

Αναθεμά την μάνα σου την τσούνα την εβραίισσα κ' εφέκε με να χαίρουμαι και με τ' εσέν την νέισσα

Ανάθεμα την μάνα σου την τσούνα την κακέσα κ' εφέκε με ν' ελέπω σε μίαν αναλλαγμέντσα

Ανάθεμα την μάνα σου την τσούνα την παλάλα ετσάκωνεν την κεμετζέν και έβραζε το γάλα

Ανάθεμα το χωρίο σ’ άναβα τα εικόνας εγώ θάρνα τεμόν έτον ατό έτον τη χώρας

Αούτο τεμόν η καρδιά ντο εχ' τιδέν κι λέει τα χείλια μ' λένε και γελούν κι ατο απ' απές κλαίει

Απ' αδά ους τ' εσέτερα πορτόπα πέντε δέκα την ώρα μ' και τ' εγκόλπιο μ' σ' εσέτερα εφέκα

Απόψ’ η νύχτα εδίπλασεν κι ο φέγγον επιάστεν κι ατό τη τσούνας το κουτάβ’ έξ επαρεβραδιάστεν

Αρνί μ' έλα μεσανυχτί εμείς ας ανταμούμες αν θελ'ς εφτάμε παρακάθ' αν θέλ'σ πάμε κοιμούμες

Αρνί μ' ερούξα σ'ο κρεβάτ α σ'ην σεβντά τεσόν -ι έλα και φέρον το βοτάν εμέν ντο θα λαρώνει

Αρνίμ τ' ομμάτιας λέγνατο τ' εγάπ'ς καμένον είσαι γουρπάν σο σπίτ ντ'εμπαίνς και βγαίνς και την οτά ντο κείσαι

Αρνόπο μ' εροθύμεσα στείλον με το μαντήλι σ' πουλίν ν' έμνε και πέτανα κι έρχουμ' σο παραθύρις

Αρνόπο μ' ντο επείκες με κ' επόρω να κοιμούμαι κρούνε σο νου μ' τ' ομμάτοπας πάω να παλαλούμαι

Αροθυμίας κι σύρκεται η εγάπης κι τελείτε πουλόπομ άμον τ' άψιμον το τόπον καίει ντο κείται

Άστρα τον φέγγον πέτ' ατο τον κόπο νατ μη χάνει τεμόν τ' αρνίν παντέμορφο τον τόπο νατ πιάνει

Ατό το μαύρο το λετσέκ ντο δεν'ς και χαμελά -ι πασκ' κι είναι α σ'ην εντροπή σ' α σ'ο εξέρ'ς πολλά -ι

Αφήστε με σ'ο νούνιγμαν, ση κεφαλί μ' τα πόνια τα κόρτσοπα ντ' εγάπανα να ζούνε πολλά χρόνια

Βαρύ λόγο μη λέτ' ατο τεμόν τ' αρνίν αρλίν εν θα κλαίει και θα κλαινίζ' κι εμέν το ψόπο μ' γεραλίν εν'

Βραδύν' κι εγώ παρακαλώ πότε θα ξημερώνει ν' ελέπω την τρυγόνα μου οντες πάει σο νερόν -ι

Για έλα για θα έρχουμαι για θάλασσα θα σκίζω στείλον με το μαντήλοπο σ’ τα δάκρυαμ να σπογγίζω

Για έλα για θα έρχουμαι σ'ην στράτα θ' απαντώ σε εντρέπουμαι να λέω σε πουλόπομ ντ' αγαπώ σε

Για έλα για θα έρχουμαι σ'ην στράτα θ' απαντώ σε κορτσόπον αν κι παίρω σε κουμπάραν θα λαλώ σε

Για πείσον το ταφόπο μου τέσσερα πέντε πήχεις κούντα και κρέμ'σον με απές να βλαστημώ την τύχη σ'

Γουρπά σ' ομμάτιας τ' έμορφα τα φρύδιας τα γαϊταδα μιαν κι άλλο ας εφίλνα τα κι υστέρα ας αποθάνα

Γράμμα γράφτω και στείλω σε α σην καρδία μ αίμαν εσύ κόψον και στείλον με τη σπαρελί σ' το δέμαν

Γράμμα γράφτω και στείλω σε ύειας και χαιρετίας εσύ γράψον και στείλον με δάκρυα κι αροθυμίας

Εγάπη μ' σο παχτσόπο σου απές εμέναν βάλον εσύ να είσαι το τσιτσέκ και γω ο παξεβάνον

Εγάπη μ' σο παχτσόπο σου κρύο νερό εβγαίνει κλείσκουμαι κα να πίνα το σην ψυμ αχάντ εμπαίνει

Εγώ αγαπώ κι εσύ αγαπάς κι μάνα σου κ' θέλει φαρμάκωσον τη μάνα σου καντζία με το μέλι

Εγώ αγαπώ σε κι έρχουμαι κι εσύ παραμερί'εις με ντο χιλενεν καρδιάν έ'εις σίτα γελώ κλαινί'εις με

Εγω εσέν εγάπανα κι εσύ εμέν κ' εθέλνες εγώ εποίνα παλαλά κι εσύ σεϊρ ετέρνες

Εγώ και σύ νε Γιάννικα μ’ οι δυ πα χοβαρτάδες βοσκίζομαι τ’ ομμάτα μουν σι χωρί τοι νυφάδες

Εγώ καρύπκα εκούιζα ατό σελπεσκα ελάλνεν ατό την πόρταν κ' ένοιεν κι εμέν απες κ' εβάλνεν

Εγώ μίαν εγάπεσα μίαν εγιαγκουλεύτα το πόι νατς παντέμορφο τ' αχουλ' νατσ κ' επεγνεύτα

Εγω τερρώ σον πρόσωπος και εσύ τερρείς σο χώμαν ας έιχα και ν’ εφίλνα σε μίαν απές σο στόμα

Εκεί πέρα σ'ο ραχίν το χιονόπο λίεται θεία μ' η θαγατέρα σ' σην γούλα μ' τυλίεται

Έλα καθκά σ'α γόνατα μ' ας πλέκω τα μαλλία σ' να πλέκατα ψιλά-ψιλά και σύρατα σ' ωμίας

Έλα να μονάζω σε κάντζια θα φάζω σε σ'η καπνού το τσάκωμα 'γω θ' απονεγκάζω σε

Έλα τρυγόνα με τ' εμέν εντροπαρία μ' είσαι εγώ την μάνα σ' είπα το την άδεια θα δίει σε

Έλα κόρη σα ήμαρτα σ' ποίσον δύο μετάνοιας άνοιξον τα ξερόχερα σ' και για τεμένα μίαν

Έλα να ποδεδίζω σε έλα να ποδεδίεις με σ' εγκάλιοπομ ετράνυνες κι ατώρα κ' εγνωρίεις με

Έλα τρυγόνα μ' και μη πας ταράεσαι σ'ην δείσαν και τα χέρια μ' σ'ον κόλφος κες ολίγον να χουλί'εις αν

Ελάτεν παρεβγάλτε με αρ ους ν' απιδιαβαίνω εγώ εκές κι θα στέκω θα κλώσκουμαι διαβαίνω

Εμέν θα τρώνε τα ραχιά εσέν τα θαλασσάκρια κι θέλω να ελέπω αρνίμ τ' ομμάτιας με τα δάκρυα

Εμέν οι λύκ' εσάρεψαν απάν και σα καμμένα θα στείλω σε τα λώματα μ' λερά και ματωμένα

Εμέν ρακίν μη δίτε με αρ όντες πίνω κλαίω κλαίω πονώ και τραγωδώ και μοιρολόγια λέω

Εμέν το ράκιν κι μεθεί ας εν' και με τ' οκάδες εμέν μεθούν τα χείλοπας ντο έχνε νοστιμάδες

Εμέρωσεν τσούνας κουτάβ’ σκου ποίσον τη μετάνοιας άνοιξον τα ξερόχερα σ' κι έπαρμε σην εγκάλια σ'

Έμορφος είσαι έμορφος τιδεν κ' έχω να λέω κι εγώ πα παλικάρ' είμαι το κάρδοπος θα καίω

Επάχυνες εφάρδυνες ε'έσνε άμον πατρόνα έκαψες το καρδόπο μου έπαρ μαχαίρ' κι ακόνα

Ερθα πουλίμ και κ' έβρα σε π' εκλείδωσες και δέβες ατσάπ τίναν εγάπεσες και μέναν επιδέβες

Έρθα πουλίμ σ'ην μαχαλάς έρθα σην γειτονίας κανείς κι κουίζ τ' όνομας ν' ακούω την λαλίας

Έρθεν πουλίμ ο χειμωνκόνς έρθαν τα κρύα μήνας να σα που κείνταν δυ νομάτ ν' αηλί που κείται ήνας

Έρθεν πουλίμ ο χειμωνκόνς σκεπάεσαι το τσίτις εμέρωσεν και συ κ' εβγαίν'ς οξούκα α σ'ο σπίτις

Ερχίνωσεν πουλίμ να βρέχ και να ξεροχιονίζει ατού πες σ' εγκαλιόπο σου να σαν που ροθονίζει

Εσέν όντες εγάπεσα ας λέγω σε πως έτον αφκά σ'ην πόρτα εκάθουσνε ημέρα έξεργος έτον

Εσέν που έχ' τη σκύλ' ο υιόν ντο να φτάει και το γκάζι ας θεκ' σε κα σ'ο μεσoχάμ' ο κόσμον ας φωτάζει

Εσύ απ’ ατού αναστέναξον εγώ απ’ αδά ας ματούμαι σύρον τα λόγια τη σεβντάς αρνί μ’ να παλαλούμαι

Εσύ εμέναν έλεες είμ’ όλον η καρδία σ’ μερ’ κεκα είχα γαπαγιάτ και ελάεν η λαλία σ’

Εσχέμυναν τ' ολόερα σ' ενέγρυναν τ' αυλία σ' άλλο κ' έξα την καλατσής πουλόπομ τη λαλίας

Ετέρεσα ετέρεσα είδα τα δαχτυλίδια σ' ας είχα και ν' εφίλνασε σ'ομμάτια και σ'α φρύδια

Ετσερίεν το καμίσι μ’ κάθουμαι και μπαλίζω εγώ αέτς κι ίνουμαι αδά θα ‘υναικίζω

Η κάρδια μ' ετσουρούεψεν ε'έντον δυ αυλάκια ας έναν τρέχνε τ' αίματα ας άλλον τα φαρμάκια

Η κάρδια μ' λιϊτκον εν τεσόν η εγάπ' νικά το φαρμάκωσόν με από μακρά κανείς πα μ' εγροικά το

Η πεθερά μ' αρ' είπε με ανάρας και κατάρας τα φρύδια τς πα ετσόκεψαν άμον φουρνί καμάρας

Η πεθερά ν' κοδέσπενα Σταυρίτ' ανάφ μαγκάλια να μη κρυώνε και ριγουν τη νύφες τα ποδάρια

Η πεθερά ν' κοδέσπενα το ξύγαλάν ατς στίπο α σ'η γαμπρούς ατς αγαπά ας όλιον το μικρίκον

Η Τραπεζούντα και το Καν εκλώσταν Αρμενία ποι κ’ εγροικα να τραγωδεί χαλκεύ τα επορανία

Η ψύς έν άμον θόγαλαν ντο ξύνε σο καρσάν-ι είδα σε ψες και σήμερον να σαν εμέ να σαν-ι

Ήλιος α σην ανατολή είδε σε και φο'έθεν ατός ατόσο κ' έλαμψεν τη ώρα ντ' εγεννέθεν

Ήλες μαραίν τα μάραντα και παλαλά χορτάρια η κόρ' μαραίν και παλαλών έμορφα παλικάρια

Θα βγαίνω σ'α ουράνια θα δί'ω αναφοράδες τεμόν την ψυ ο Θεον παιρ' θα παίρνατο οι νυφάδες

Θα παίρω ξύλα α σ'ο ραχίν κι α σ'ην καρδιά μ' φωτία σ' έναν τόπο θα σύρ' ατα και καίω όλα μίαν

Θεία μ' η κούτσης λάλα εν, λάλα και κι γανεύει ας τέρουμ' ασι δύσεμουν ποίος θα πουσμανεύει

Θεία πε το κορτσόπο σου πολά μη τυρανίζ' με σίτε κοιμούμαι νόστιμα χαντήλιαζ και γνεφίζ' με

Θέρτσον και δεματίασον ν' έρχουμαι πενταδιάζω κι ξέρω απ' όθεν θ' έρχεσαι τα στράτας να οριάζω

Καλογερίτκα θα φορώ την καρδιας θα μαυρύνω σε σεν που έχω την σεβντά πουλόπο μ' θα τρανύνω

Κάμνω και δίγω σ'ο ρακίν και σ'α παλαλωτά -ι ατώρα το μικρόν τ' αρνί μ' για τ' εμέν ερωτά -ι

Κάμνω και δίγω σ'ο ρακίν παρόπον κι απομέν με ατώρα η τρυγόνα μου κάθεται κι αναμέν' με

Καποτε τερεις και γελάς καποτε άγρα τερείς με και θεκ'ς με σο πεγάδ κεκά και νερο κι ποτί'εις με

Κατ' έπαθαν τ' ομμάτοπα μ' και δάκρυα κι κρατούνε θα κρούω και στραβώνα τα τ' έμορφα όντες τερούνε

Κατηβ' αφκά και άνοιξον ανήβ' απάν και κλείδα κι αν ερωτάσε η μάνα σ' πε ατέν κάναν κ' είδα

Κι ξέρω ντο εποίκα το τ' αρνί μ' κι καλατσεύ με άμον τα ξύλα σ'ο χονόν γιαβάς-γιαβάσ(ια) καίει με

Κόρη έλα σ' εμέτερα η μάνα μ' κάτ' θα λέει σε κάτ' θά λεει κάτ' θα γάντουρευ σο γιάνι μ' κιαν θα θέκσε

Κόρη πε με τον ζώγραφον π' εζώγραφσεν εσένα να δίγ' ατον τ' εμέκια νατ και ζώγραφίζ' κι άλλ' έναν

Κόρη τη μάνα σ' είπα το εσύ πέα τον κύρη σ' ατός εσέν πολά αγαπά κι χαλάν το χατήρι σ'

Κορτσόπον κα θα λέγω σε κα θα παρακαλώ σε τ ημσόν την ψύμ ας δίγω σε και μίαν ας φιλώ σε

Κόψον τα πέντε δάχτυλαμ και με το μαχαιρόπος βάλον και φυλαξον ατα αφκά σ'ο σπαλερόπος

Λαλώ-λαλώ και κι λαλείς να κόπετ' η λαλίας ασ ο Θεόν ν' ευρήκ'ς ατο με την περηφανίας

Ναϊλί εμέν μανίτσα μου πονεί το ποδαρόπο μ' και κι επορώ να πορπατώ και πάω με τ' αρνόπο μ'

Μα το τσιγάρο ντο κρατώ μα τον καπνόν ντο πίνω και μα την καπνοσάκουλα εγώ εσέν κι αφήνω

Μίαν κι άλλο να έλεες πουλόπο μ’ " Αγαπώ σε " εικόνισμα θ’ επείνα σε πουλί μ’ να προσκυνώ σε

Μικρός έμνε κι ετράνυνα, κι ακόμα μεγαλύνω κι έναν κορτσόπο μάτσε με σπαλέροπα να λύνω

Ν' αηλί εσέν Παντελ-αγά έφααν εσέ τα τέρτα καρδόπον ξάι κ' επέμνε σε και για τα μουχαπέτια

Νε ουρανέ τα νύχτασις τ' άστρα όντες φωτάζνε τερώ ν' ευρήκω απ' ατά ποία τ' αρνί μ' ομοιάζνε

Ντο έ'εις καρδία μ' και πονείς ντο έεις κι ανστενάζεις γιαβάς-γιαβάσια καίεσαι κι απ' έξ' βρούλαν κ' εβγάλεις

Ντο έπαθες και λύν'ς και δέν'ς τη λετσεκί σ' τα τέκια εμέν τσαλίμια μη πουλείς εγώ ντ' εποίνα εφέκα

Ξεροχτένσον το τσάμοπο σ' και δώσ' ατο πιτσίμ-ι ας κρεμαουμαι ακαικά και δίγω 'γω την ψύμ'-ι

Ο κύρη μ’ έτον χοβαρτάς και γώ είμαι το παιδίν ατ’,εγώ θα έφταω τα έργατ ατ’ να παίρω την ευχήν ατ’

Ο ουρανόν ελίβωσεν η γην ετσαμουρώθεν α σ‘ην εγάπ’ π’ ερρώστεσεν καμία κ’ ελαρώθεν

Ο ουρανόν ελίβωσε και πυκνοκαταστάζει κατ έπαθεν τ' αρνόπο μου βαρέα αναστενάζει

Ο ουρανόν ελίβωσεν με τ’ ένα μαύρο λίβι εσέν ιεύ το φίλεμαν τον άντρα σ’ το μολύβι

Ο ουρανόν ελίβωσεν φο'ουμαι βρέχ' και βρέχει σε εσέν που εχ' επέζεψεν αροθυμά που κ' έει σε

Οι παλαλοί εχόρευαν σ'η παλαλού τ' αλώνι κι ο παλαλός πα έλεεν αούτοιν ολ' τεμόν είν'

Όλα τα μαντηλόπα μου σ'α δάκρια μ' απές βάφτω κι όντες λέω, τρυγωνα μου, τον κόσμον όλιον βλάφτω

Όλα τα τέρτια εδώκε με αούτος ο Θεός -ι κι θα πορώ να σύρα τα ο κάρυπς μαναχός -ι

Όλα τι κόσμι τα στράτας κι όλα τα σταυροστράτια επείκες με κι επότσα τα αρνί μ' για τ' εσέν δάκρυα

Ομνώ και κατορκίσκουμαι σ' ομμάτοπαμ τα δύο αρνόπομ κι αν σκοτώ'νε με εσέν κι παραδίγω

Όντες φορείς και αναλλά'εις τα σωκάκια γελούνε σην στράτα π' απαντούνε σε κλώσκουνταν και τερούνε

Οσήμερον θ' οριάζα το θα τερώ που κες πάει και με τ' ατό π' αχπάσκεται ντο θ' εφτάει το συφάι

Ούτε θα καταρούμε σε ούτε μαχαίρι βγάλω θα κουβαριάζω την καρδιά μ' κι εσέν πα θ'ανασπάλω

Παρακαλώ-παρακαλώ Χριστόν και παναία ας έλεπα την τρύγωνα μ' την εβδομάδα μίαν

Πάω να πάω κ' επορώ πάω με τα μαμέλας σην στράτα θα φιλώ ατο ντο κ' έποικεν κανένας

Πολά υψήλα μη πετάς τρώνε σε τα γαρτάλια πέταξον κι έλα γόνεψον αρ σ' εμόν την εγκάλια

Πολά υψήλα μη τερείς πολά ψηλέσα κ' είσαι σην μαχαλάμ ετράνυνες εξέρω τίνος είσαι

Πουλόπο μ' έλα με τ' εμέν μ' εφτάς την αμελείας θ' αγαπω ήναν έτερον και καίω την καρδίας

Πουλόπο μ' είσαι έμορφος η μαχαλά σ' θυμά σε αρ όσον αγαπώ σ' εγώ ημάνα σ' κ' αγαπά σε

Πουλόπο μ' εροθύμεσα στείλον με το μαντήλις πουλίν ν' έμνε κι επέτανα κι έρχουμ' σο παραθύρις

Πυκνά πυκνά ξυρίουμαι τεάμ θα εμορφύνω με τα μαχαίρια σπάγουμαι εγώ εσέν κι αφήνω

Πως κι τσοκεύνε τα ραχιά οντες αναστενάζω η σεβντα κι πουλίεται να στέιλω κι αγοράζω

Ραχόπα σκίζω κι έρχουμαι θάλασσα κι φοουμαι εγώ και το μικρόν τ' αρνί μ' ατώρα ανταμούμες

Σ' εγκάλιοπο μ' σιτ' έκοιτον τ' αρνί μ' επεσκεπάεν βαθέα αναστέναξε το κάρδοπο μ' εράεν

Σ'η πεθεράς ιμ την παχτσέ εφύτεψα πιπέρια θα σπάζω και τον γάιδαρο και στείλ' ατεν τ' ιντερια

Σ'ην αύλιας στράτα ένοιξα α σ'ην πορπατεσία για τεσέν ξύλο έφαα τσάκωσαν τα κατσίαμ

Σ'ην στράτα σης απο πάν κες διαβαίνω αποδιαβαίνω κι λες για το χατίρ ναθε οξούκαν ας εβγαίνω

Σ'ο μουχαπέτ' εκάθουμνε με κάμποσα παιδία κι έσκισεν έρθεν εύρε με τ' εγάπ'ς αροθυμίαν

Σ'ο μουχαπέτι τραγώδω σην εκκλησία ψάλω και σέναν την πεντάμορφο ξάι ασο νουμ κ εβγάλω

Σ'ο σπαρελόπο σ' αφκακές κουβάρια τυλιμένα απλώνω να πιάν' ατα τα χέροπα μ' δεμένα

Σ’ο χωρίο το μιλέτ Γιατμουσέτ , Γαϊαλανέτ και ένας γάμπρος μερακλής ο Γιάννες ο Φουντουλής

Σαράντα χρόνια κυνηγός εντώκα έναν ψύλον το κιφάλ και τ’ ιντέρια θε σ’ην πεθερά μ‘ θα στείλω

Σεβντά ντο είν' κι ξέρετε άμον καρφί καρφούται με κερπεντήν να σύρτ'ς ατο άλλο κι ξεκαρφούται

Σιτ' έπαινα τσαμούρωθα σύρα το τσαμουρλούκι θειίτσα το κορτσόπο σου έσκωσεν το τιρλούκι μ'

Σύρον απάνι σ’ το λετσέκ να μη πιάν’ σε κρύος μ’ ελέπω τα δουλείας ις και ίνουμε θερίο

Τ’ αρνί μ’ επαρεξέγκε με αρ ους τα τασχανάδας και αποπισίμ εσ και έρχουσαν κορτσόπα και νυφάδας

Τ' ομμάτιας εν ολίμαυρα τα φρύδιας πογιαμάδες σ' εσέν γουρπά να ίντανε δεκαοχτώ γιοσμάδες

Τα δέντρα εκαμακούλωσαν και πρασινίζ' ο τόπον ελέπατα και χαίρεται το σεβνταλίν το ψόπο μ'

Τα μαγουλόπας να φιλώ τα χείλια σ' να βουκούμαι κι ατού σ' άσπρον την ψυς απές να ρούζω και κοιμούμαι

Τα νεοτίκα μ' έφα'α αδ' άπαν σα βραδάς-ι γράψον γραμμόπον στείλον με ας έξερα ντ' εφτάς-ι

Τα ραχια εχιονίγανε κι εγώ εγαπατεύτα ας ση μανα σης τα λογια πουλί μ' επουγαλεύτα

Τα φιλέματα τεσά άμον μέλια είν' γλυκά που φιλεί σε σα κρυφά νοστιμάδα εγροικά

Τερώ τ' ομμάτια σ’ τ' έμορφα καίγουμαι και βρουλίζω όντες πυκνοφιλώγα τα κοίμαι και κι γνεφίζω

Τερώ-τερώ ολόερα σ'α τέσσερα μερόθε τ' αρνί μ' πουθέν κι φαίνεται πουθέν κ' εφανερώθεν

Τερώ-τερώ ολόερα τ' αρνί μ' πουθέν κ' ελέπω και την αροθυμίανατ' τόπον κ' έχω να θέκω

Τη δοξαρί σ' το σύρσιμον τη δακτυλί σ' ο κτύπον εσέγκαν εμε σ'ην σεβντά κι εγώ ακόμα μικρίκον

Το ράκιν όντες πίνα το αγρήορα μεθύνω θυμούμαι το μικρόν τ'αρνί μ' και μαύρα δάκρυα ξύνω

Το ράκιν πίν' ατο οι πεκιάρ' πίνα κι οι παντρεμένοι πίν' ατο κι οι σεβντάληδες ντο είν' άμον εμέν -ι

Το ράκιν σίτια έπινα είπατεν "σην υ'είας" ατέ εκλώστεν κι είπε με φαρμάκια ασην καρδίαν

Το σπίτις ετριγύλισα και σην αυλής εκάτσα εσύ την πόρταν κ' ενοιξες και με τα δάκρα εχπάστα

Τον ουρανό πως έχτιζαν κι αφκά στουλάρ κ' εντούναν την νουσαλού μ' πως έντριζαν κι εμέν χαπάρ' κ' εδούναν

Τρώω σε πούλι 'μ τρώω σε με τα τσαρούχια εντάμα τεμόν η εγάπ' και τεσόν σ'ον κόσμο εν έαν θάμαν

Τσιγάρο σιτ' ετύλιζα το χαρτί μ' ετσερίεν με τ' αρνόπο μ' σιτ έπαιζα το σπαρελ' νατ ελύεν

Τσίζω σε πούλι μ' τσίζω σε, τσίζω σε και πονώ σε έλα έμπα σ' εγκάλιοπο μ' κι αν αρρωσταίν'ς τερώ σε

Τυρανισμένον ψυν έχω πονεμένον καρδίαν τ' αρνόπο μ' εγώ κ' είδα το και τρώει με αροθυμία

Φέρτεν μαχαίρια πίσταυρα την εγάπημ ν' οριάζω αν έρχουνταν να παίρνατεν πολλούς θα μαχαιριάζω

Χίλια μαχαίρια ξυμυτά σην γην αγγιστρωμένα πατώ και τσουγναεύα τα κι έρχουμαι με τ' εσένα

Χρυσάγγελος θα είνουμαι χρυσά φτερά θα φέρω θα κόνευω σ' εγκάλιοπος θα παίρω σε και φεύ'ω

Ψηλά ειν' τα παράθυρα σ' κι η λάμπα απές φωτάζει σον κόσμο πολλά έμορφα εσέν κανείς κ' ομοιάζει

Ψηλά ραχιά και πράσινα και δέντρα φυλλωμένα για φέρτεν την εγάπη μου για πάρτε με και μένα

Ψηλά ραχιά και πράσινα και δέντρα φυλλωμένα κλείστεν κα τα κλαδόπα σουν και κλάψτεν για τ' εμένα

Γίνε ο πρώτος που θα σχολιάσει αυτό το άρθρο

Μόνο οι εγγεγραμμένοι χρήστες μπορούν να γράψουν ένα σχόλιο.
Παρακαλώ κάντε login ή εγγραφείτε.

Powered by AkoComment Tweaked Special Edition v.1.4.6
AkoComment © Copyright 2004 by Arthur Konze - www.mamboportal.com
All right reserved